Ο Νικόλας τράβηξε το κουρτινάκι από το μικροσκοπικό παράθυρο της κουζίνας με θέα το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου. Το σπίτι του, ένα μικρό παλιό κτίσμα στην Αμοργό, κληρονομιά από τον θείο του, είχε γίνει το καταφύγιό του τα τελευταία δύο χρόνια. Ο ήχος από το μπρίκι που ψήνει τον καφέ, τον έκανε να γυρίσει το…

Είχε συμπληρώσει τα προσωπικά του στοιχεία, τις σπουδές του, τα ενδιαφέροντά του και έμενε αναπάντητη η τελευταία ερώτηση, την οποία διάβαζε και ξανά διάβαζε: “Γιατί αξίζεις μία θέση στην ακαδημία;”. “Γιατί το τραγούδι είναι ο τρόπος να σκέφτομαι, να εκφράζομαι, να νιώθω”, συμπλήρωσε στην αίτηση και πάτησε υποβολή. Είκοσι μέρες μετά, τον κάλεσαν από το…

Στην γιορτή του νηπιαγωγείου για την Εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου, ο μικρός Τρύφωνας, που πήγαινε προνήπια, θα έβαζε φορεσιά τσολιά και θα έλεγε ποίημα για τον Κανάρη τον μπουρλοτιέρη. Ο μπαμπάς του, του μάθαινε τα λόγια, την στητή κορμοστασιά σε στάση προσοχής, την κίνηση του δεξιού ποδιού που θα χτυπούσε στο τέλος με δύναμη…

-Όχι, δεν θα βγεις από ‘δω μέσα! με αυτά τα κοφτά λόγια ο Θανάσης έκλεισε την ξύλινη πόρτα της σοφίτας αφήνοντας μέσα την μικρή του κόρη.Η Ανθή ήταν μόλις δώδεκα ετών, το τελευταίο παιδί της οικογένειας της Γεωργίας και του Αθανασίου Κουβελάκη, ενός επιφανούς άντρα που δεν ήταν άλλος από τον πρόεδρο ενός ξεχασμένου χωριού…