“Λάθη γονέων παιδεύουσι τέκνα”. Κι αν αυτό το γνωμικό σας αφήνει με μια πικρία, ένα ερωτηματικό, άρνηση ή θυμό επιτρέψτε μου να σας το εξηγήσω… Τη μέρα που γεννιέται ένα παιδί λαμβάνει δύο ‘δώρα’: Τα ψυχολογικά τραύματα της μητέρας του και τα ψυχολογικά τραύματα του πατέρα του. Αυτοί οι δύο άνθρωποι, λοιπόν, ενώθηκαν και το δημιούργησαν.…

“Αλέξη! Αλέξη! Μπες μέσα!”, ακούστηκε μια οικεία γυναικεία φωνή και ο Αλέξης αναζήτησε την πηγή της με το βλέμμα. Τότε εντόπισε την συνάδελφό του μέσα σε ένα μπορντό αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού και κατευθύνθηκε προς το μέρος της.“Έλα μέσα, θα γίνεις μούσκεμα! Δίπλα μένουμε, θα σε αφήσω σπίτι σου”, του είπε γλυκά, τεντώθηκε και άνοιξε την…

Δεν έκλεισε μάτι όλη νύχτα. Σε λίγο ξημέρωνε. Η μέρα που θα τον αποχωριζόταν, 23/09/1992. Καθόταν στην καρέκλα δίπλα στο σακίδιο του γιου της και τον χάζευε που κοιμόταν σαν άγγελος. Μη χειρότερα! Πότε έγινε δεκαοχτώ και τον κάλεσε η πατρίδα; Όταν θα τον ξαναέβλεπε, θα ήταν με την στολή εξόδου. Μα πώς είναι δυνατόν…

Κρατούσε την πλαστική σακούλα στα χέρια της και περπατούσε. Περπατούσε με γρήγορο βήμα και το μυαλό της συνεχώς σκεφτόταν. Τα δάκρυα δεν άργησαν να μουσκέψουν τα μάγουλά της… ***«Κατάλαβες τώρα;» φώναζε ο πατέρας της. «Έρχονται αυτοί και μας παίρνουν τις δουλειές, μένουν στα σπίτια μας, πίνουν καφέ στα μαγαζιά μας. Παλιάνθρωποι είναι! Μακριά από τέτοιους,…