«Καλημέρα σας! Θα ήθελα ένα διπλό καπουτσίνο σκέτο παρακαλώ!»«Φυσικά! Θέλετε κάτι άλλο;»«Μελομακάρονα έχετε;»«Βέβαια!»«Θα ήθελα ένα, παρακαλώ!» Η σερβιτόρα, αφού πήρε την παραγγελία της, της χαμογέλασε και απομακρύνθηκε από το τραπέζι. Η Βίκυ χαλάρωσε στη μεγάλη πολυθρόνα και έβγαλε από την τσάντα της ένα κόκκινο σημειωματάριο. Τράβηξε τον σελιδοδείκτη και σκάναρε αστραπιαία τη σελίδα μπροστά της.…

«Αγάπη μου, λέω να κουρευτώ!»«ΟΧΙΙΙΙΙΙ!»«Σίγα ρε Μεταξά! Ηρέμησε! Ένα κούρεμα είναι!»«Όχι Κοραλία! Όχι! Τέλος! Κοίτα τι ωραία μαλλιά έχεις! Μακριά… Κόκκινα…Σγουρά…»«Καμένα!»«Έλα! Μια χαρά είναι!»«Τι ‘μια χαρά’ ρε Αντώνη; Με δουλεύεις; Είναι κατακαμένα και ταλαιπωρημένα. Είναι πολύ μακριά και οι άκρες είναι τελείως φθαρμένες και φυσικά αυτό το ‘κόκκινο’ είναι καθαρό πορτοκαλί, αλλά εσύ δεν το βλέπεις!…

Ο ήχος ενός ποτηριού που σπάει έκανε όλα τα κεφάλια να γυρίσουν προς το μέρος της. Η Ευτυχία είχε προλάβει να αφήσει το κινητό από τα χέρια της και καταριόταν ό,τι της κατέβαινε στο κεφάλι κοιτάζοντας τα σπασμένα γυαλιά στα πόδια της. «Καλά είμαι! Μου γλίστρησε η μ@λαkia!», είπε φανερά εκνευρισμένη η Ευτυχία φέρνοντας τη…

«Καλά, θυμάσαι τότε στο σχολείο; Τι φασάρα εκείνα τα χρόνια!»«Άσε μας ρε Ίριδα!»«Μα γιατί ρε; Σχολείο κάθε πρωί, μετά φροντιστήριο…»«Και μετά διάβασμα μέχρι το πρωί για τις γ@μω-πανελλήνιες!»«Ρε Ντίνα, πώς γίνεται να είσαι τόσο γκρινιάρα; Εγώ απλά σου είπα ‘τι ωραία που ήταν τότε’ και εσύ τρελάθηκες!»«Ε μα, γίνεται να μην τρελαθώ; Έφαγα όλο το…

08.00 – Το ξυπνητήρι άρχισε να χτυπάει. Ο δυνατός ήχος διαπέρασε τα αυτιά του, μα δεν έκανε καμία κίνηση να το κλείσει. Τα είχε φτύσει. Το κορμί του δεν υπάκουγε τις εντολές. Πονούσε ολόκληρος. Φοβόταν ότι η κούραση θα τον κέρδιζε. Αυτή ήταν ο εχθρός του και έπρεπε πάση θυσία να την πατήσει κάτω… «Ρε…

«Πω πω! Και τι δεν θα έδινα να είχα τώρα έναν ζεστό καφέ!». Κάθε μέρα. Την ίδια ώρα. Οι ίδιες λέξεις. Εκείνη να κάθεται στο γραφείο και να κοιτάζει τον υπολογιστή και εκείνος να την χαζεύει ενώ μιλάει με τις υπόλοιπες καθηγήτριες. Κάθε απόγευμα, την ώρα που έδυε ο ήλιος, έλεγε ακριβώς την ίδια πρόταση…

«Ωωωωω! Τι θέλει μωρέ και σε ενοχλεί μετά από τόσο καιρό; Καλά δεν ήμασταν;», έλεγε η Κορίνα ξεφυσώντας και πηγαίνοντας πάνω-κάτω με σκοπό να καλμάρουν τα νεύρα της.«Ρε Κορίνα τι να έκανα; Μου έστειλε αίτημα και τον δέχτηκα!»«Κακώς, Στέλλα! Πολύ κακώς!»«Εντάξει… Τώρα πάει…»«Δεν πάει! Δεν πάει! Αυτό είναι το θέμα! Γιατί για να είμαστε εδώ…

«Καλησπέρα σας! Έχετε κράτηση;».«Ναι ναι! Είμαστε από την Κέλλυ. Στο όνομα ‘Κατερίνα’».«Φανταστικά! Οι δυο σας;»«Ναι!», είπε ο Λουκιανός και έσφιξε το χέρι της Κατερίνας που βρισκόταν λίγη ώρα κλεισμένο στην παλάμη του.«Περάστε!». Ο υπεύθυνος τους συνόδευσε στη δεύτερη σειρά τραπεζιών και το δικό τους ήταν στην ίδια ευθεία με την Κέλλυ. Έτσι η Κατερίνα θα…