Η ώρα τρεις το πρωί. Η υγρασία και το κρύο έχουν γίνει ένα, όπως το αλεύρι με το νερό, όταν φτιάχνουν το ζυμάρι. Ο κόσμος όλος κοιμάται ή μήπως όχι; Ο κυρ-Γιώργης, ένας μεσήλικας ψαρομάλλης άντρας, μόλις έχει σηκωθεί από το ζεστό του κρεβάτι. Το ξυπνητήρι ούτε που πρόλαβε να χτυπήσει, ήξερε από πριν τι…

Ανοίγω τα μάτια, σκοτάδι. Προσπαθώ να σκεφτώ. Ζαλίζομαι. Προσπαθώ να κινηθώ, αδύνατο! Κανένα μέλος μου δεν ακολουθεί τις εντολές. Ακούω ομιλίες. Παρέλυσα; Πού βρίσκομαι; Τι έγινε; Πώς έγινε; Συγκεντρώσου, Γιάννη! Έλα μaλάka, βάλε το μυαλό σου να σκεφτεί, μην πανικοβάλλεσαι! ΑΝΝΑ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ; σε χρειάζομαι… Ξέρεις τι θέλω, να το πεις. Να τους το πεις……

Τελευταίες πινελιές στο μακιγιάζ της και ανυπόμονη να βρεθεί κοντά του. Έκλειναν έναν χρόνο σχέσης. Δεν είχε ιδέα πού θα πήγαιναν, αλλά ήθελε να είναι περιποιημένη. Έκλεισε το μάτι στο είδωλό της στον καθρέφτη κι έφυγε. Την πήγε στο παρκάκι που συναντήθηκαν τυχαία δέκα τρεις μήνες πριν. Η Φαίδρα γούρλωσε τα μάτια της. – Μάριε!…

Η ψηλόλιγνη κοπέλα έπαιζε με την Αθηνά και την Άρτεμη κάπου εκεί στον κάτω κάμπο. Το φόρεμά της είχε το χρώμα της ώχρας, οι πτυχές του διέγραφαν το καλοσχηματισμένο ζουμερό κορμί της, ενώ από τα ανέμελα, κυματιστά μαλλιά της έπεφτε μία αραχνούφαντη λευκή μαντίλα που κάλυπτε τους ώμους της. Ήταν όλες τους τόσο όμορφες, εκθαμβωτικές…

23:30“Δεν ήταν και η πιο έξυπνη επιλογή να περπατήσω την Αεροπαγίτου με γόβες”, μονολόγησε η Ελισάβετ ενώ ένιωθε το πουκάμισο κολλημένο στο δέρμα της. Η βραδιά ήταν γλυκιά και πολύς κόσμος, αν και Τετάρτη, είχε βγει για βόλτα στον πεζόδρομο. Ξεφυσούσε αγανακτισμένη κάθε φορά που έπρεπε να προσπεράσει κόσμο, μέχρι που έριξε μια δυνατή σπρωξιά…

Ο Μανωλιός πήρε την πραμάτεια του στον ώμο, την φόρτωσε στο τρίκυκλο και ξεκίνησε για την καθημερινή του γύρα στα χωριά στα περίχωρα των Χανίων. Σήμερα ήταν η σειρά του Θέρισου. Μακριά του έπεφτε, αλλά δεν έλεγε με τίποτα να το παραλείψει από τις επισκέψεις του. Ο Μανωλιός ήταν ένας πλανόδιος πωλητής. Φόρτωνε το μικρό…