Πολλές φορές πιάνουμε τον εαυτό μας να συμφωνεί με τις απόψεις μιας κοινωνικής ομάδας, μόνο και μόνο για να γίνει αποδεκτός. Η κοινωνική ομάδα πολλές φορές αποτελείται από γνωστά μας άτομα ή από αγνώστους μέσω των social media. Το φαινόμενο αυτό το αντιμετωπίζει πλήθος ανθρώπων και σχετίζεται με βαθύτερα ψυχολογικά αίτια, όπως η εγγενής ανθρώπινη…

Η τοξική θετικότητα, είναι η προσπάθεια να εστιάσει κανείς αποκλειστικά στα θετικά μιας κατάστασης, αγνοώντας ή ακυρώνοντας τα αρνητικά της. Δεν πρόκειται για την αισιοδοξία ως μια υγιή, θετική στάση ζωής, αλλά για μια πίεση —προς τον εαυτό μας ή προς τους άλλους— να «κουκουλώσουμε» οτιδήποτε δυσάρεστο μας συμβαίνει. Είναι η επιβολή της χαράς εκεί…

Πρέπει να φέρεσαι στον φόβο με θράσος. Να τον κοιτάς κατάματα και έπειτα να του επιτίθεσαι. Να αυθαδιάζεις, να κάνεις το αντίθετο απ’ αυτό που σου υπαγορεύει. Μόνο έτσι μπορείς να τον αποδυναμώσεις — ίσως και να τον εξολοθρεύσεις. Πόσο δύσκολο είναι να ζεις εξουσιασμένος από φόβους και τραύματα, που τα ίδια γεννούν νέους φόβους.…

Τη λέγαν Σταχτοπούτα, μα όχι γιατί έκανε στο σπίτι βαριές δουλειές. Δεν είχε καθαρίσει ποτέ τις στάχτες απ’ το τζάκι, δεν κουβάλησε ποτέ στάχτες, δεν κοιμήθηκε ποτέ κοντά στη φωτιά όπως θα φαντάζεστε.Τη λέγαν Σταχτοπούτα, γιατί τα όνειρα που άναβαν φλόγα μες στην καρδιά της, είχαν γίνει στάχτη. Τη λέγαν Σταχτοπούτα, γιατί πλέον η καρδιά…

Και καθώς το 2026, βρέφος στα σπάργανά του ακόμα, διανύει τις πρώτες μέρες της ζωής του, κάνοντας όνειρα που ποτίζει με την ελπίδα της πραγματοποίησής τους, εγώ κάθομαι στο γραφείο μου, κοιτάζοντας το φωτεινό μου δέντρο που σε λίγο θα ξεστολίσω και απασχολώντας ακόμα το μυαλό μου με το 2025 το οποίο οφείλω ν’ αποχαιρετίσω,…

Σήμερα, είναι Χριστούγεννα και οι ευχές έχουν φορέσει τα γιορτινά τους, έχουν ανάψει τα λαμπιόνια τους, περιφέρονται από στόμα σε στόμα, από οθόνη σε οθόνη και μπαινοβγαίνουν στα σπίτια, στα μαγαζιά στα εστιατόρια, φέρνοντας αγάπη στην καρδιά που καθώς δεν είναι μαθημένη σε τέτοια συναισθήματα, παλεύει να τη διαχειριστεί κι ας μην είναι απ’ άκρη…

Υπάρχουν ηλιαχτίδες που φωτίζουν τις ζωές μας ξαφνικά, απρόσμενα, σχεδόν αθόρυβα. Μπαίνουν από μισάνοιχτα παντζούρια, σε στιγμές που δεν τις περιμένεις, και μέσα σε ελάχιστο χρόνο ζεσταίνουν και λούζουν με φως χώρους που για καιρό έμοιαζαν παγωμένοι. Είναι άνθρωποι, στιγμές, σχέσεις, λέξεις∙ όλα εκείνα που κάνουν το σκοτάδι να υποχωρεί χωρίς μάχη, μόνο και μόνο…