-Όχι, δεν θα βγεις από ‘δω μέσα! με αυτά τα κοφτά λόγια ο Θανάσης έκλεισε την ξύλινη πόρτα της σοφίτας αφήνοντας μέσα την μικρή του κόρη.Η Ανθή ήταν μόλις δώδεκα ετών, το τελευταίο παιδί της οικογένειας της Γεωργίας και του Αθανασίου Κουβελάκη, ενός επιφανούς άντρα που δεν ήταν άλλος από τον πρόεδρο ενός ξεχασμένου χωριού…

Τρέξε, τρέξε γρήγορα, ό,τι προλάβεις να αρπάξεις πριν σε βρει καμιά συμφορά, έλεγε από μέσα του ο χαριτωμένος ποντικός. Είχε μαζευτεί σε μία σκούρα γκρι μάζα μοιάζοντας με την βρώμικη μπάλα όταν την κλωτσούν τα παιδιά στα βρεμένα λασπόνερα, με την ουρά του να κουνιέται δεξιά κι αριστερά. Το προσωπάκι του έλαμπε, το ίδιο και…

– Μα είναι σίγουρο ότι θα είμαι χαρούμενη και ευτυχισμένη σε αυτό το σπίτι; ρώτησε η ψυχή τον Άγγελο προστάτη της, λίγους μήνες πριν βρεθεί στην μήτρα μιας ξένης γυναίκας σαν έμβρυο.– Αν δεν ήσουν, δεν θα σε έστελνα εκεί. Η μητέρα του σπιτιού είναι μία πολύ δοτική γυναίκα και να είσαι σίγουρη ότι αυτή…

Η μικρή Κάτια είχε αγοράσει ένα μαγικό μπαλόνι στο χρώμα του γαλάζιου. Ήταν μαγικό, κανένα άλλο δεν μπορούσε να κάνει αυτά που έκανε εκείνο. Η μικρή το έπιανε από το κορδόνι του και αυτό σιγά σιγά πετούσε ψηλά. Έτσι η μικρή μας φίλη γνώρισε τον κόσμο όλο μέχρι να πάρει όσα μαθήματα της χρειάζονταν για…

-Κανείς δεν αφήνει τον Κάρολο! Καμιά γυναίκα δεν του έχει γυρίσει την πλάτη, ακούς!Αυτά τα λόγια ηχούσαν στα αυτιά της Έλσας σαν την βαθιά ηχώ όταν η φωνή ακούγεται σαν αντίλαλος μέσα στην σπηλιά, αλλά εκείνη δεν δείλιασε καθόλου. Έκλεισε τα μάτια της για λίγο, πήρε μια βαθιά ανάσα και έστριψε δεξιά προς το δωμάτιο…

Πόσο θα ήθελα να είχα λίγα χρήματα παραπάνω… Πώς θα τα βγάλω πέρα με τέτοια ακρίβεια; Τι δώρα θα κάνω στα εγγόνια μου; Αυτές ήταν κάποιες από τις κρυφές σκέψεις της Μαρίκας, μία γυναίκας γύρω στα εβδομήντα. Ήταν καλοστεκούμενη, για καλή της τύχη δεν έπασχε από ζάχαρο, πίεση ή χοληστερίνη. Σε αυτό την είχε βοηθήσει…

«Λυπάμαι, αυτή είναι η διάγνωση. Αλτσχάιμερ. Φυσικά στην αρχική του μορφή ακόμη, αλλά ποτέ δεν ξέρει κανείς με αυτή την αρρώστια». Αυτά τα λόγια του νευρολόγου ηχούσαν στα αυτιά της Αναστασίας σαν μοιρολόι. Πώς να το δεχτεί η καρδιά της, πώς να επεξεργαστεί το μυαλό αυτήν την κατάσταση; Καταλάβαινε ότι δεν έπασχε από μία απλή…

Η Λουίζ ξύπνησε άκεφη εκείνο το πρωινό. Άνοιξε τα μάτια της και κοίταξε τον ουρανό του κρεβατιού της. Κάθε πρωί το πρώτο πράγμα που αντίκρυζαν τα υπέροχα γαλάζια μάτια της, ήταν το αραχνούφαντο πέπλο που έπεφτε αέρινα στους τέσσερις ξύλινους στύλους, στο χρώμα κι αυτό του γαλάζιου, ταιριάζοντας απόλυτα με την ταπετσαρία στον τοίχο. Τα…