Η Μαρίνα τα είχε καταφέρει. Ένα κορίτσι από το νησί, μεγαλωμένο φτωχικά αλλά με αξιοπρέπεια, ήρθε στην Αθήνα λίγο πριν κλείσει τα δεκαοχτώ μια βροχερή μέρα του Οκτώβρη. Ήταν πολύ όμορφη, θα μπορούσε αυτό να της ήταν ένα καλό εισιτήριο για μία πιο άνετη ζωή, όμως τα λόγια της μάνας της, να μην χάσει την…

– Μην αργήσεις να έρθεις πάλι! Α και μην ξεχάσεις να φέρεις ό,τι μπορείς από το σπίτι σου, θα πάμε κάπου το μεσημέρι!, είπε η μία φίλη στην άλλη.– Εντάξει, αλλά δεν θα μου πεις πού θα πάμε σήμερα;– Όχι, θα είναι έκπληξη!– Όλο εκπλήξεις είσαι εσύ! Αυτός ήταν ένας συνηθισμένος διάλογος ανάμεσα στην Βίκυ…

Ο πατέρας, όταν βγήκε από το νοσοκομείο εκείνη την φθινοπωρινή μέρα στα τέλη Σεπτέμβρη, μπήκε στο σπίτι κλαίγοντας. Αλλιώς είχε φύγει πριν δύο μήνες και αλλιώς επέστρεψε. Δύο μήνες κάθισε στο νοσοκομείο, δύο μήνες μέσα στον πόνο και την αγωνία της επιβίωσης. Τέσσερις είχαν φύγει για την εκδρομή, τρεις γύρισαν, ο Θεός είχε διαλέξει εκείνον…

-Όλα εντάξει για αύριο; Είσαι έτοιμος; ρώτησε ο Ιάκωβος τον Χαράλαμπο.-Ναι, μόλις γύρισα από την αποθήκη, βρήκα στα εργαλεία του παππού μου μία μικρή φορητή κάμερα. Την έχω κρύψει κάτω από την σκάλα.-Ωραία, αύριο πρωί πρωί, κατά τις οκτώ θα σε περιμένουμε κάτω από το μεγάλο πεύκο. Η επόμενη μέρα δεν άργησε να έρθει, πριν…

Ο κύριος Μανώλης, ένας καλοστεκούμενος ογδοντάρης παππούς, με τα λευκά μαλλιά που δεν έλεγαν ακόμη να πέσουν, με το ασπριδερό δέρμα σαν μικρού παιδιού και τα κόκκινα μάγουλα, εξακολουθούσε να είναι γοητευτικός παρόλο την ηλικία του. Αν τον ρωτούσε κανείς πόσα χρόνια κουβαλάει στην πλάτη, θα έλεγε εξήντα, δεν ένιωθε παραπάνω. Ίσως γιατί η δουλειά…

Μάιος, 2022Ο Γιάννης σηκώθηκε αμέσως με το που ξεπρόβαλε ο ήλιος εκείνο το Κυριακάτικο πρωινό. Αν και τις άλλες ήμερες της εβδομάδας ξυπνούσε το ίδιο νωρίς, ωστόσο η Κυριακή δεν ξεχώριζε όσον αφορά το ξύπνημα. Κατά τα άλλα ήταν για αυτόν μέρα χαλάρωσης. Ο ελληνικός καφές σήμαινε ‘’ιεροτελεστία’’, διπλός, μέτριος, με καϊμάκι, που τον απολάμβανε…

-Το βρήκαμε! Θα καταφύγουμε στα δικαστήρια!, φώναξαν ομόφωνα οι γαρίδες. Η αλήθεια ήταν ότι γαρίδες και αστακοί από πολύ παλιά ήταν στα μαχαίρια. Πάντα υπερτερούσαν οι αστακοί φυσικά λόγω μεγέθους, αλλά και οι γαρίδες δεν πήγαιναν πίσω. Στις θάλασσες τις έβρισκε κανείς σε διάφορα χρώματα, σταχτιές ή κοκκινωπές, μεγάλες, μικρές έτοιμες να ικανοποιήσουν τις ορέξεις…

-Έλα να δεις με τα μάτια σου, αν δεν με πιστεύεις, είναι τεράστια! είπε ο Ιάκωβος στην αδελφή του γουρλώνοντας τα μάτια του.-Το ξέρω ότι φαντάζεσαι πράγματα, αλλά τόσο πολύ πια! του απάντησε η Νάντια.-Καλά, έλα εσύ κι αν λέω ψέματα θα κάνω ό,τι θες για μία εβδομάδα!, συμπλήρωσε ο μικρός. Η αλήθεια ήταν ότι…

Η Μαρία ήταν μία κοπέλα της διπλανής πόρτας. Μετρίου αναστήματος, καστανή, λίγο γεματούλα, με γλυκό, φωτεινό πρόσωπο που σε κέρδιζε με την πρώτη ματιά. Το ύφος σοβαρό και κάποιες φορές σκυθρωπό, λες και βρισκόταν σε έναν άλλο κόσμο. Ένα από τα χαρακτηριστικά της ήταν τα ωραία, ψηλά, καλοσχηματισμένα πόδια της. Αυτό της έδινε το πλεονέκτημα…