Ανώριμο γουρούνι, κάθαρμα του δήθεν, ξιπασμένο νεόπλουτο καθίκι του σαρκασμού, ένα αγνό ταλέντο ρουφιάνου! Τον ίδιο άνθρωπο έκαναν πρόσληψη, σαν να μην πέρασε ούτε μια ημέρα από την αποχώρησή του. Εκείνη την ημέρα, θυμόμαστε, όταν με περισσή αλαζονεία ανακοίνωσε την παραίτησή του, βγήκαμε εμείς οι υπαλληλίσκοι του, οι πρώην δηλαδή, να το γιορτάσουμε. Ευτυχία, λάμπαμε,…

Κάθε απόγευμα στις τέσσερις ακριβώς, η κυρία Ευθαλία κάθεται στην παλιά της πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο, «σκοτώνοντας» τον χρόνο της. Το ίδιο παράθυρο που κάποτε άνοιγε να περάσουν οι φωνές των παιδιών της, τα γέλια, η ίδια η ζωή! Τώρα ανοίγει μόνο για να περάσει ο αέρας, η σκόνη της σιωπής και οι αναμνήσεις. Τα…

Η τιμιότητα της επιλογή των λέξεων, η απλότητα των νοημάτων και η μαγική αύρα τους, ευφραίνει την καρδιά και «ανεβάζει» την ψυχή ένα σκαλί παραπάνω. Το θαυμάσιο όμως συμβαίνει, όταν οι λέξεις μετουσιώνονται σε πράξεις, τότε θαρρώ «ανεβαίνεις» τα σκαλιά της ολοκλήρωσης δυο δυο, χαρίζοντας απλόχερα συγχώρεση, σε όλους εκείνους που σε κοιτούν να «ψηλώνεις»…

Στόχος ήταν τα γλυκά! Πώς θα έφτανα τα γλυκά χωρίς να με αντιληφθούν; Πώς θα έτρωγα το γλυκό κεράσι χωρίς να αδειάσω το βάζο; Μα κυρίως τι γλυκό θα έτρωγα μετά το κεράσι, και μετά από αυτό που θα διάλεγα μετά το κεράσι; Δύσκολη επιλογή, από όλα όσα είχα λιμπιστεί μέσα σε αυτά τα θαυμάσια…

Έβρεχε ασταμάτητα από εχθές σε αυτό τον ξεχασμένο από τον Θεό τόπο. Υπό άλλες συνθήκες θα ελκυόταν από την μυρωδιά του ποτισμένου χώματος, από την πανανθρώπινη ανάγκη της βροχής, και θα παρέκκλινε από το καθημερινό πρόγραμμά της για λίγο παραπάνω χουζούρι. Αλλά όχι σήμερα! Σήμερα είχε αφανίσει κάθε επιθυμία απόσπασης από την δημιουργία του έργου,…

Απογευματάκι καλοκαιριού στον Αγ. Διονύση, με γέλια και παιδικές φωνές που ακούγονταν παντού, από παιδιά που ξεχύθηκαν μονομιάς στην αλάνα να παίξουν, ακριβώς μόλις τελείωσε η ώρα κοινής ησυχίας των «μεγάλων». Μια ατελείωτη αλάνα η Αττική τότε, και ο Πειραιάς το λιμάνι της Αθήνας, έσφυζε από πλήθος μετανάστες. Δίπλα στην εκκλησία του Αγ. Διονύση, στην…

Τα δυο γεροντάκια πιάστηκαν αγκαζέ και βγήκαν για τον καθημερινό, απογευματινό τους περίπατο. Περιποιημένοι και οι δυο, ο κυρ Γρηγόρης με το καπελάκι του, το ατσαλάκωτο κουστούμι και τα καλογυαλισμένα σκαρπίνια, πιασμένη από το μπράτσο του, η κυρά Φρόσω με το ροζ ταγιέρ, τα χαμηλά τακουνάκια και το κραγιονάκι. Χάρμα οφθαλμών, από μια άλλη εποχή,…

Πέρασε βιαστικά το κραγιόν πάνω στα χείλη της, φόρεσε το παλτό που είχε επιλέξει από το προηγούμενο βράδυ και έκλεισε την πόρτα. Η περίσταση δεν ήταν ευχάριστη, μα ανυπομονούσε χρόνια να λάβει νέα, μια πληροφορία έστω και μικρή που θα την οδηγούσε πιο κοντά στον πατέρα της. Σε λίγη ώρα βρισκόταν στην πρεσβεία. Οι γονείς…