Σε ένα κόσμο που δεν είχε φτιαχτεί για εκείνη, ένιωσε να «σπάει» σε μικρά κομμάτια ακόμα και το πιο μικροσκοπικό κύτταρό της, το «άκουγε» να θρυμματίζεται μέσα της. Ο μεγαλύτερος φόβος την στοίχειωσε, μην πεθάνει εκείνη ή τα παιδιά της. Μα κλεισμένη σε αυτή την φυλακή δεν μπορούσε να κάνει πολλά, εκτός να μετρά τις…

«Έλα γιαγιά μου, φάε κάτι σε παρακαλώ!» αποκρίθηκε η Νάντια εμφανώς ανήσυχη«Μα σου είπα! Θέλω να πάω σπίτι!»«Γιαγιά μου, σπίτι είσαι. Εδώ είναι το κρεβάτι σου, το μαλακό, το κομοδίνο με τα γυαλιά και τις φωτογραφίες της οικογένειας. Να και η κουβέρτα η αγαπημένη σου, αυτή που σου έκανα δώρο στα γενέθλιά σου γιαγιάκα μου.…

Φαγητό στα τραπέζια, κρασί και δροσερό αεράκι, να φυσάει στο γλέντι του γάμου. Όλοι γνωστοί ή γνωστοί γνωστών, χόρευαν περνούσαν καλά, αγκαλιάζονταν και τραγουδούσαν. Το γλέντι κράτησε μέχρι το πρωί και αποκαμωμένοι, όσοι δεν πρόλαβαν να πάνε σπίτια τους, κοιμήθηκαν στις καρέκλες, καταγής ή στα γειτονικά σπίτια. Ήταν ένα επιτυχημένο γλέντι! Το πρωί η κυρά…

Ονομάστηκε “λίμνη των συζύγων”, διότι όποια ανύπαντρη έσκυβε να καθρεπτιστεί στο νερό της, το νερό θόλωνε και εμφανιζόταν για μια στιγμή το πρόσωπο του μελλοντικού γαμπρού. Έσκυψε και η Έλλη να δει και είδε έναν άντρα με λευκό πανωφόρι. «Γιατρό θα πάρεις!» αναφώνησε με χαρά η φίλη της που στεκόταν δίπλα, μα καμία από τις…

Άκουγαν σιωπηλά την λειτουργία της Αναστάσεως και οι κοιλιές τους γουργούριζαν. Πότε της Μαρίας ακουγόταν, πότε του Τάκη, πότε της Γωγώς. Αυτό το γουργουρητό που κάνουν οι παλιές σωληνώσεις, τέτοιο απόκοσμο ήχο έκαναν και οι κοιλιές τους από την νηστεία. Μα ποιος από όλους τόλμαγε να το πει στον πατέρα, τα έθιμα έπρεπε να τηρηθούν,…

Την κοίταζε από το τελευταίο θρανίο, του άρεσαν τα παιχνιδιάρικα μάτια της, τα σπαστά μαλλιά που έπεφταν μέχρι τους ώμους, ακόμα και η μικρή ελιά που είχε κάτω από το δεξί μάτι της. Μα περισσότερο του άρεσε ο τρόπος που μιλούσε, μα κυρίως ο τρόπος που άκουγε υπομονετικά, πριν απαντήσει, αν «έμπαινε» στον κόπο ν’…

Έγειρε το κεφάλι προς το έδαφος, έκρυψε την απελπισία της, αφήνοντάς τα μαλλιά να κρύψουν το πρόσωπο και εκεί, στη θέση της απόγνωσης, άφησε τα δάκρυα να κυλήσουν στα μάγουλά της. Μολύβι, ασήκωτα έπεφταν με ορμή στο πάτωμα και αν κοίταζες λίγο καλύτερα θα έβλεπες τον πόνο σε υγρή μορφή να ουρλιάζει. Δίπλα της εκείνος,…