Υπάρχουν πολλές αιτίες που μπορούν να διαλύσουν τον κόσμο σου, αυτό που ονομάζεις προσωπική ευτυχία και η δυστυχία που πιστεύεις πως δεν θα σε αγγίξει ποτέ όταν είσαι ευτυχισμένος, γελά, όπως η δύναμη της νιότης που πιστεύεις πως είναι ανεξάντλητη! Η Μαρία κοίταζε τα παιδιά να παίζουν αμέριμνα, γνωρίζοντας πως πλέον ήταν μόνη της. Τα…

Τρεις φίλες.Η μία παντρευόταν,η δεύτερη γεννούσε σύντομα,και η τρίτη άλλαζε χώρα. Χορεύαν μαζί, η μία νύφη, η άλλη ετοιμόγεννη και η τρίτη φευγάτη, γέλαγαν και περνούσαν καλά στο νυφικό γλέντι, ένιωθες την φρεσκάδα, την νιότη και την δύναμη της φιλίας τους ν’ αστράφτει σαν άστρο πάνω τους! Τις καμάρωναν στο γλέντι οι καλεσμένοι, τους χάιδευε…

“Αγόρι μου, η λαμπάδα σου” του είπε η νονά και του έδωσε την λαμπάδα συγκινημένη. Μια μικρή μπουκίτσα ήταν η νονά, την αγκάλιασε και χάθηκε μέσα στην αγκαλιά του! Πλησίαζε τα πενήντα ο Λευτέρης και αυτή η καταπληκτική γυναίκα δεν τον είχε ξεχάσει ούτε μια χρονιά! Πάντα ερχόταν να τον δει, παρά την προχωρημένη ηλικία…

Η Τζουλιέτα ήταν όμορφη κοπέλα! Όταν το στήθος και οι μηροί της ξεπετάχτηκαν και είδε πόσο εντύπωση έκανε στους άνδρες, αποφάσισε πως αυτό ήθελε στην ζωή της. Τον θαυμασμό των ανδρών! Δούλεψε μέχρι τα δεκαοχτώ στον φούρνο των γονιών της και με τις λίγες οικονομίες νοίκιασε ένα δωμάτιο και το στόλισε με όλα τα γυναικεία…

Όμορφο απόγευμα, ανοιξιάτικο, μόλις είχε ψιλοβρέξει και το χώμα μύριζε γη, παρέα με όλες τις ευωδίες του νερού και του ήλιου που στεγνώνει το νερό. Καθόταν σκεφτικός σε ένα παγκάκι στο πάρκο παρατηρώντας τα παιδιά που έπαιζαν αμέριμνα στην παιδική χαρά, με εκείνη την απροσδιόριστη αμφιβολία πως όλα καταρρέουν, αλλά όλα τελικά θα διορθωθούν. Είκοσι…

Έκλεινε τα είκοσι επτά σήμερα! Οι δυο κολλητές της, είχαν τρυπώσει στο σπίτι μαζί με ένα τσούρμο ανθρώπους που λίγο γνώριζε, να της κάνουν έκπληξη. Και εκείνη, αμήχανη, με ένα γελοίο καπέλο στο κεφάλι, μπροστά σε μια φλεγόμενη τούρτα και ένα τσούρμο οριακά γνωστούς, χαμογελούσε και έσβηνε τα κεράκια. «Ευχή! Ευχή!» αναφώνησε η φίλη της.…

Η Βασιλική βιάστηκε δεκατεσσάρων χρονών και έκτοτε βιαζόταν κάθε ημέρα, από τις ίδιες σκέψεις κάθε λεπτό της ημέρας και της νύχτας. Δέκα χρόνια ξεχείλιζε η οργή της και δεν βαστούσε πια η καρδιά. Ήθελε επιτέλους να μιλήσει, ήθελε επιτέλους να προχωρήσει, ήθελε επιτέλους να ζήσει τον έρωτα, αβίαστα, να τολμήσει να δοθεί σε έναν άνδρα…