Μυρωδιά βρεγμένου χώματος κυριαρχούσε. Το γκρίζο του ουρανού προμήνυε νέα καταιγίδα. Η Μαρούλα έτρεχε να προλάβει να μπει στο σχολείο, γιατί δεν είχε πάρει μαζί της ομπρέλα. Το σχολείο στους πρόποδες ενός καταπράσινου λόφου με πεύκα, θάμνους και μυρτιές, έμοιαζε βγαλμένο από παραμύθι. Στο κέντρο της κυκλικής αυλής του σχολείου, υπήρχαν δύο μεγάλοι ευκάλυπτοι, στα…

Πόσο της άρεσαν οι μυρωδιές της άνοιξης… Έβγαινε με τις ώρες στο μπαλκόνι και μύριζε όλη τη λουλουδιαστή μαγεία της πλάσης με τα άνθη από τις λεμονιές, τα αγιοκλήματα και τα γιασεμιά να σέρνουν τον χορό. Σα νύχτωνε, της άρεσε η ησυχία και συγκεντρωνόταν στο άκουσμα των ήχων των πουλιών της νύχτας. Εκεί, σε ‘κείνο…

Η Λήδα στεκόταν μπροστά στο σιδερένιο πορτόνι του αρχοντικού και ένιωθε τον χρόνο να βαραίνει τους ώμους της. Κάτι την ξαναέφερνε σε αυτό το σπίτι. Δεν ήξερε τι. Το σπίτι αυτό έμοιαζε να ανασαίνει μέσα στη νύχτα με τις ξεθωριασμένες κουρτίνες να σαλεύουν πίσω από τα ραγισμένα παράθυρα. Μια παλιά κληρονομιά από μια θεία που…

Από μικρό παιδί αγαπούσε το σπίτι στο βουνό. Χάρηκε πολύ όταν μετακόμισαν και πλέον έγινε η μόνιμη κατοικία τους. Ένα σπίτι απομονωμένο από το υπόλοιπο χωριό. Θυμάται τον εαυτό της να κυλιέται στο παχύ χιόνι, να κάνει πεζοπορίες στα μονοπάτια και να ανεβαίνει στο πιο ψηλό σημείο που μπορούσε και να αγναντεύει τη θέα. Σαν…

Χριστούγεννα του 1983. Εκείνη τη χρονιά είχε τρομακτικό κρύο και η σόμπα δεν κατάφερνε να ζεστάνει το κρύο σπίτι. Όμορφο σπίτι, δίπατο αλλά ημιτελές. Αντί για πάτωμα ή πλακάκια είχε μείνει με το τσιμέντο. Εκείνο το γκρέτζο τσιμέντο, που πλήγιαζε τα πόδια της μικρής Ελένης. Η Ελένη ήταν τότε οκτώ ετών. Πόσο της άρεσε να…