Ο ήλιος σπίθιζε στις άκρες των κυμάτων και γέμιζε με φως τα μισόκλειστα μάτια της τόσο, που δυσκολευόταν να τα κρατήσει ανοικτά, η Ρηνιώ όμως δεν ήθελε με τίποτα να χάσει αυτές τις εικόνες. Τις κρυμμένες παραλίες, τα απόκρημνα βράχια, τα ερείπια των κάστρων, τις βραχονησίδες κι όλα αυτά να υπογραμμίζονται από το βαθύ μπλε…

«Πόσο καιρό έχω να σας δω! Τι κάνετε;» «Καλά, καλά, κυρά Μαρία, εσείς; Τα παιδιά, τα εγγόνια;» είπε κάπως βιαστικά και τυπικά η κυρά Σιμούλα. «Αχ τα εγγόνια! Τι να σου λέω, κυρά Σιμούλα μου! Αχ με αυτό το παλιοθήλυκο που μου κουβάλησε ο γιος μου! Που καλή μέρα να μην έχει, όλα στραβά να…

«Σσσ μην κάνεις θόρυβο! Σήκωσε τη βαλίτσα, δεν είναι βαριά!» ψιθυρίζω εκνευρισμένη. Εκείνος μου γνέφει καθησυχαστικά και κάνει να πατήσει το κουμπί του ασανσέρ.«Μήπως να κατέβουμε από τις σκάλες;» τον ρωτώ προβληματισμένη με χαμηλή φωνή καθώς τον σταματώ.«Να σου πω, μήπως είσαι λίγο υπερβολική;» μου απαντά πάντα ψιθυριστά.«Θα το ακούσει και θα καταλάβει ότι σταμάτησε…

Ολοένα έσφιγγε και ξέσφιγγε τα λεπτά χείλη της και κάθε τόσο αναστέναζε καθώς έσερνε αναποφάσιστη τις κρεμάστρες με τις θήκες πέρα δώθε στη ράγα της ντουλάπας. Πέντε χρόνια… Είχαν ήδη περάσει πέντε χρόνια από τον θάνατο του συζύγου της κι ακόμη δεν ένιωθε έτοιμη να βγάλει τα μαύρα. Πέντε χρόνια τα ταγιέρ και τα φορέματά…

Τα φύλλα ξεράθηκαν από την ανομβρία και τη ζέστη κι έγειραν μαλακά πάνω στη γη, όπως κάνουν τόσα και τόσα χρόνια τέτοια εποχή, δίνοντάς της ένα χρυσαφί χρώμα. Ψηλόκορμα πεύκα έριχναν την πλούσια σκιά τους βρομίζοντας το χρώμα του χρυσαφιού και πάνω από τα πεύκα… πάνω από τα πεύκα κρεμόταν ένας πανέμορφος μπλε ουρανός που…

«Είσαι τρελήηηηηηηηηηη!» ξέσυρε τα φωνήεντα η Έλενα με φρίκη.«Είμαι τρελή, είμαι χαζή, είμαι απελπισμένη, ό,τι θες πες, μόνο να πάμε! Δε θα μ’ αφήσεις μόνη σ’ αυτό! Δεν έχω άλλον!» είπε παρακαλετά η Μαρίζα.«Μωρέ, πας καλά; Μορφωμένη γυναίκα! Τι σου ‘ρθε;»«Τι δε μου ‘ρθε πες καλύτερα! Παιδί! Δεν είναι δυνατόν όλα να είναι καλά κι…