Η Φιλίτσα κοίταξε τους ξασπρισμένους κόμπους των δακτύλων της. Τα δύο της χέρια κλεισμένα ώρες τώρα σε γροθιές είχαν μουδιάσει. Εκείνη όμως δεν ένιωθε πια τον πόνο από τα νύχια της που είχαν μπηχτεί στις παλάμες της και τις είχαν ματώσει. Κόσμος έμπαινε, κόσμος έβγαινε, αλλά αυτή δεν μπορούσε να κουνηθεί στριμωγμένη όπως ήταν δίπλα…

«Σοβαρά τώρα; Με καλέσατε γι’ αυτόν τον λόγο;» είπε η Μαρίζα και το στόμα της σφίχτηκε σε μία σκληρή γραμμή.«Φυσικά! Μάνα μας εί…» αναφώνησε εκνευρισμένος ο Στέλιος.«Δεν είναι μάνα μας!» τον έκοψε αγριεμένη η Μαρίζα υψώνοντας τον τόνο της φωνής της.«Έλεος, ρε Μαρίζα! Τα έχουμε πει αυτά εκατό χιλιάδες φορές! Η Ευτυχία μας μεγάλωσε σα…

«Έλα ήρθα, έφτασα, όλα καλά; Τι έπαθες;» φώναζα την ώρα που μπούκαρα μέσα στο σπίτι φανερά τρομαγμένη, μα δεν πήρα καμία απάντηση από τη μάνα μου. Έτρεξα στο σαλόνι και κοίταξα γύρω μου, κανείς. Έπειτα έτρεξα στην κουζίνα, ούτε εκεί ήταν κανένας! Έχω πια τρομοκρατηθεί για τα καλά. Πριν μισή ώρα με πήρε η μάνα…

Ο ήλιος σπίθιζε στις άκρες των κυμάτων και γέμιζε με φως τα μισόκλειστα μάτια της τόσο, που δυσκολευόταν να τα κρατήσει ανοικτά, η Ρηνιώ όμως δεν ήθελε με τίποτα να χάσει αυτές τις εικόνες. Τις κρυμμένες παραλίες, τα απόκρημνα βράχια, τα ερείπια των κάστρων, τις βραχονησίδες κι όλα αυτά να υπογραμμίζονται από το βαθύ μπλε…

«Πόσο καιρό έχω να σας δω! Τι κάνετε;» «Καλά, καλά, κυρά Μαρία, εσείς; Τα παιδιά, τα εγγόνια;» είπε κάπως βιαστικά και τυπικά η κυρά Σιμούλα. «Αχ τα εγγόνια! Τι να σου λέω, κυρά Σιμούλα μου! Αχ με αυτό το παλιοθήλυκο που μου κουβάλησε ο γιος μου! Που καλή μέρα να μην έχει, όλα στραβά να…