Η Ρένα έσκυψε και χάιδεψε στο κεφάλι τον σκύλο που την κοιτούσε λυπημένος. Το είχε καταλάβει ο καημένος ότι δεν άντεχε άλλο η κοπέλα και θα έφευγε από το μαγαζί. Την ήξερε από μωρό. Μόνο εκείνη του φερόταν τόσο καλά. Θα ερχόταν γρήγορα η ώρα του αποχωρισμού… Μηνών ήταν ο Μαξ όταν τον πέταξαν πίσω…

Έφτασε στο σπίτι του μετά από δύο χρόνια, σέρνοντας το ταλαίπωρο του σώμα, ένα σκισμένο σάκο και ένα λιωμένο σακάκι. Χτύπησε την πόρτα και φώναξε δυνατά το όνομά της. Δύο χρόνια είχε να δει την γυναίκα του ο Γιώργος. Δύο βασανιστικά χρόνια. Εκείνη άνοιξε την πόρτα και γούρλωσε τα μάτια. Ήταν ζωντανός! Έπεσε πάνω του…

Πριν πολλά χρόνια, ήταν ένα μικρό χωριό που το έλεγαν Μιλιές, από τις πολλές φασκομηλιές που φύτρωναν σε εκείνον τον ξεχασμένο τόπο. Οι λιγοστοί κάτοικοι πάλευαν καθημερινά με όλες τους τις δυνάμεις για να το κρατήσουν ζωντανό. Μέχρι που ήρθε η χαριστική βολή. «Θα το κλείσουν το σκολειό!», ανακοίνωσε μια μέρα στην πλατεία ο πρόεδρος…

«Σώστε με, κορίτσια!» έγραψε η Ειρήνη στα κρυφά και πάτησε αποστολή. Το μήνυμα είχε σταλεί επιτυχώς. Τώρα έμενε να καταφθάσει η βοήθεια. Η Χρυσούλα και η Ευτυχία, οι δύο κολλητές της, αυτές ήταν η βοήθεια. Και ήταν ήδη σε κατάσταση αναμονής για πιθανή διάσωση. Όπως σε κάθε ραντεβού της φίλης τους άλλωστε. Το μικρό εστιατόριο…

Η Αλεξάνδρα ξύπνησε ουρλιάζοντας στην μέση της νύχτας. Πέταξε απότομα τα σκεπάσματα από πάνω της φωνάζοντας για βοήθεια. Κοίταξε γύρω της το σκοτεινό δωμάτιο. Κατάλαβε ότι είδε ξανά το ίδιο όνειρο. Τον ίδιο εφιάλτη. Εκείνον που την κυνηγούσε. Έβλεπε καθαρά το πρόσωπό του, κάθε του χαρακτηριστικό. Ήξερε ακόμα και το όνομά του. Μα δεν ήξερε…