Η Αλίκη εργαζόταν σε ένα μεγάλο πολυκατάστημα και δειγμάτιζε αρώματα. Η ομορφιά της ήταν εξωπραγματική και ο λόγος που έβρισκε εύκολα δουλειά. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε πάντα να αποδεικνύει σε όλους ότι ήταν το ίδιο ικανή με τους υπόλοιπους. Ότι είχε και μυαλό στο κεφάλι της, εκτός από λαμπερά ξανθά μαλλιά, καταγάλανα μάτια, σαρκώδη χείλη…

«Θυμάσαι την μέρα που χάθηκες;» «Μαμά, μόνο εσύ την θυμάσαι πια». «Πάρε την Ρόζα μαζί σου. Σε παρακαλώ». «Κοιμάται. Άσε την». «Άννα….» την παρακάλεσε με το βλέμμα της και λίγο πριν περάσει την πόρτα, κατάφερε να αλλάξει την γνώμη της κόρης της. «Έχουμε κινητά, πλέον», έπιασε τελικά το λουρί στα χέρια της. «Το ξέρω. Αυτό…

Έναν καλό λόγο, μια αγκαλιά, μια προσευχή, ένα σημάδι ότι όλα θα πάνε καλά. Τι χρειάζεσαι για να σου δώσει ξανά ελπίδα; Για ένα κοριτσάκι θα ήταν απλώς ένα κομμάτι τούρτα. Η Φωτεινή εργαζόταν τρία χρόνια σε ένα ζαχαροπλαστείο στο κέντρο της πόλης που ζούσε. Πάντα είχε υπομονή με τους ανθρώπους που περνούσαν την πόρτα…

Τον γνώρισε σε ένα γλέντι. Όλοι είχαν ξεσηκωθεί να πάνε στο γειτονικό χωριό που θα ερχόταν ένας μουσικός από την πόλη. Μεγάλη υπόθεση ήταν τότε αυτές οι εκδηλώσεις, σαν να παίρνεις μια γεύση πολιτισμού, έτσι το έβλεπαν. Η Αυγή ήταν 14 χρόνων. Μόλις τον είδε να χορεύει, το κατάλαβε ότι αυτόν θέλει. Οι αδελφές της…

Η Άννα ξύπνησε απότομα από το χτύπημα της πόρτας. Κοίταξε το ρολόι πάνω στο κομοδίνο της. Ήταν 10 η ώρα το πρωί. Άκουσε τον άντρα της να φωνάζει το όνομά της από την εξώπορτα. Μα εκείνος της είχε πει ότι θα γυρνούσε αργά το βράδυ. Κάτι είχε αλλάξει. Κάτι είχε συμβεί. Ο Χάρης, ήταν ο…

Η Ευτυχία ήταν το ένατο παιδί της οικογένειας και εννιά ετών όταν την πούλησαν για υπηρέτρια. Με το καΐκι θα έφευγε να πάει στον Πειραιά, να γίνει μια από τις πολλές δούλες των Αθηνών. Η μάνα της δεν μπορούσε να την ξεκολλήσει από την αγκαλιά της και χάιδευε τα μαλλάκια της που τα είχε πλέξει…

Την κυρά Φρόσω όλοι την ήξεραν και όλοι την σιχαίνονταν. Τόσο κακός άνθρωπος ήταν. Ποτέ δεν βρέθηκε κάποιος να πει μια καλή κουβέντα, μόνο υποκριτικά της φέρονταν όλοι γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή. Αυτή είχε το καφενείο του χωριού και εκεί είχε βάλει και ψωμιά και γλυκά και λικέρ που ήταν η σπεσιαλιτέ της και…

«Την βρήκαμε να περιφέρεται στον δρόμο. Δεν θυμάται ποια είναι. Σε παρακαλώ! Πες μου ότι έχεις χώρο!». Η Ολίβια κοίταξε τον αστυνομικό που την παρακαλούσε με το βλέμμα του και έπιασε το τηλέφωνο. Όση ώρα περίμενε, κοιτούσε την ηλικιωμένη γυναίκα. Φορούσε μια κοντομάνικη άσπρη νυχτικιά μέχρι το γόνατο, τα άσπρα της μαλλιά ήταν ανακατεμένα και…

Δύο μέρες στο μετόχι. Αυτό χρειαζόταν ο Θάνος και η Έλενα. Ένα Σαββατοκύριακο απομόνωσης ψηλά στο βουνό, στην απόλυτη ησυχία και γαλήνη. Μια σύντομη απόδραση μακριά από την φασαρία και την τρέλα της καθημερινότητάς τους. Λίγες στιγμές μοναξιάς να γιάνει τις πληγές της μετά τον χαμό του παππού της. Μόνο οι δύο τους. Ή έτσι…