Η Ειρήνη μπήκε στο νεκροταφείο με μια αγκαλιά λουλούδια. Βάδιζε όσο γρήγορα της επέτρεπε το σώμα της. Της φάνηκε ότι άκουσε κλάμα παιδιού. Περνούσε ανάμεσα από τα μνήματα μέχρι να φτάσει στο δικό της. Γιατί εκεί θα έμπαινε και αυτή όταν ερχόταν η ώρα, για να είναι μαζί με τον άντρα της. Μαζί με τον…

Όταν ζήτησε μια γνωστή του Κωστή να πάει στο σπίτι εκείνης της ηλικιωμένης να επισκευάσει τον ηλεκτρικό πίνακα, δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί τι θα αντικρίσει. Ούτε ότι από την στιγμή που θα έμπαινε στο σπίτι της, θα υπήρχε πάντα μια θέση στο τραπέζι της για εκείνον. Εκείνο το πρωί, ήταν πολύ ευδιάθετος. Χωρίς…

«Αλήθεια, Τάσο; Να τα ξαναβρούμε; Τι να βρούμε; Πέθανε το παιδί μας, με απάτησες και άφησες μια άλλη γυναίκα έγκυο. Αντίο!» Η Αμαλία έκλεισε το τηλέφωνο και έβαλε τα κλάματα. Κόντευε να τρελαθεί. Ο άντρας της θα γινόταν ξανά πατέρας. Ούτε το διαζύγιο δεν είχε προλάβει να βγει. Ούτε να περάσει ένας χρόνος που έχασαν…

«Και θα με συμπαθήσει;» «Γιατί όχι;» ρώτησε η αδερφή της. «Γιατί κανένα αγόρι σου δεν με έχει συμπαθήσει» «Δεν είναι αλήθεια, Χριστίνα. Ο Μιχάλης σε συμπαθούσε πολύ» «Ο Μάικ! Με αγαπούσε κιόλας!» «Ακριβώς! Οπότε μην ανησυχείς. Και ο Παύλος είναι καλός. Θα περάσουμε ωραία σήμερα. Δες πώς έχουν στολίσει την πλατεία!» «Πόσο αγαπώ τα Χριστούγεννα!…

Καθισμένη στο παγκάκι του πάρκου, με το στενό ταγιέρ και τις ψηλές γόβες της, περίμενε τον καλύτερό της φίλο με τον καφέ στο χέρι. Κοιτούσε συνέχεια το ρολόι και της φαινόταν πως τα λεπτά περνούσαν πιο γρήγορα εκείνο το πρωινό. «Μα τω Θεώ, σήμερα βρήκες να αργήσεις;» σηκώθηκε όρθια και του έδωσε τον καφέ. «Τι…

Περνώντας έξω από το σαλόνι, ο μπαμπάς της Κάτιας κοντοστάθηκε και είδε την κόρη του με τη φίλη της να ξεφυλλίζουν περιοδικά. «Τι κοιτάτε, κορίτσια;» «Νυφικό, παπούτσια, πέπλο, κοσμήματα, μακιγιάζ. Τίποτα δεν έχει αποφασίσει η Αλεξάνδρα ακόμη». «Σε έναν μήνα δεν είναι ο γάμος;» τις ρώτησε. «Ναι, κύριε Μηνά. Αλλά έχω κολλήσει. Δεν ξέρω τι…

«Και θα με δεχτεί; Πώς είναι αυτός;» ρώτησε αγχωμένη η Κατερίνα που πήγαινε πάνω κάτω στο σαλόνι και έσφιγγε την κοιλιά της. «Για να σε δεχτεί γκαστρωμένη από άλλον, θα είναι ή πολύ χαζός ή πολύ καλός. Θα το ανακαλύψεις η ίδια», είπε η γιαγιά Ουρανία που κανόνισε να την αποκαταστήσει το συντομότερο δυνατόν για…

Η Αλίκη εργαζόταν σε ένα μεγάλο πολυκατάστημα και δειγμάτιζε αρώματα. Η ομορφιά της ήταν εξωπραγματική και ο λόγος που έβρισκε εύκολα δουλειά. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε πάντα να αποδεικνύει σε όλους ότι ήταν το ίδιο ικανή με τους υπόλοιπους. Ότι είχε και μυαλό στο κεφάλι της, εκτός από λαμπερά ξανθά μαλλιά, καταγάλανα μάτια, σαρκώδη χείλη…

«Θυμάσαι την μέρα που χάθηκες;» «Μαμά, μόνο εσύ την θυμάσαι πια». «Πάρε την Ρόζα μαζί σου. Σε παρακαλώ». «Κοιμάται. Άσε την». «Άννα….» την παρακάλεσε με το βλέμμα της και λίγο πριν περάσει την πόρτα, κατάφερε να αλλάξει την γνώμη της κόρης της. «Έχουμε κινητά, πλέον», έπιασε τελικά το λουρί στα χέρια της. «Το ξέρω. Αυτό…