“Δεν θέλω να πάω πουθενά φέτος. Αφήστε με ήσυχη. Θα κάτσω μόνη μου. Σπίτι. Ούτε Χριστούγεννα ούτε Πρωτοχρονιά θέλω να βγω”, είπε με μάτια κουρασμένα η Κίτσα και ήπιε μια γουλιά καφέ.“Καλά ρε μαμά, όπως θέλεις. Πάντως το να μείνεις μόνη τέτοιες μέρες δεν θα σε βοηθήσει…”“Είδα και τα προηγούμενα χρόνια, Στέφανέ μου, πώς με…

Κάθε μέρα συναντιούνταν τρεις φίλες που ζούσαν με τις οικογένειές τους σε διπλανά διαμερίσματα. Μαζεύονταν όλες μαζί και έπιναν το καφεδάκι τους σε μια μικρή, ζεστή καφετέρια της γειτονιάς. Αγαπούσαν η μία την άλλη και είχαν ανάγκη από συντροφιά. Έμοιαζαν αχώριστες και δεμένες σφιχτά, άσχετα με τις δυσκολίες και τα βάσανα που τους είχε φέρει…

Φοβάται τους ανθρώπους που της θυμίζουν χελιδόνια· εκείνους που, μόλις αντικρίσουν τον χειμώνα που κρύβεται στο βάθος των ματιών της, θα πετάξουν μακριά. Φοβάται τα μυστικά που κρατά πίσω από τα σφραγισμένα της χείλη, μήπως, αν τα ξεστομίσει, αντηχήσουν σαν συναγερμός καταδίωξης.Την τρομάζει ο κρότος της βροχής στο παράθυρο, γιατί της θυμίζει τον κρότο των…

Η κυρία Μαρία ζούσε μόνη της, αλλά αγαπούσε πολύ τα ζωάκια, θεωρώντας τη μοναδική (εν ζωή) οικογένειά της. Τάιζε γατούλες στην αυλή, φρόντιζε αδέσποτους σκύλους και πετούσε ψίχουλα στα περιστέρια. Μα η αδυναμία της ήταν ένα ιδιαίτερο περιστέρι, ένα τυφλό περιστέρι που επισκεπτόταν καθημερινά το μπαλκόνι της. Μπορεί να μην είχε μάτια να δει, αλλά…

Η βελόνα της τρύπησε το δάχτυλο, εμφανίζοντας αμυδρά μια μικρή κουκίδα αίματος όμοια σαν ψίχουλο. Το σκούπισε γρήγορα πριν λερώσει το κέντημα. Η ματιά της μελαγχολική, έπεσε έξω στην πράσινη μανία της χλωρίδας, που ξεχυνόταν από τον κήπο, ενώ εκείνη ταξίδευε με την σκέψη της σε λίμνες αίματος. Τα πρωινά καθόταν και κεντούσε μπρος στο…

Η Μάρθα ήταν μια γυναίκα με πολλές φιλοδοξίες. Γνωστή συγγραφέας, από τα νιάτα της μέσα από τα γραπτά της είχε προσφέρει συντροφιά σε χιλιάδες ανθρώπους και τους είχε κάνει να νιώθουν πως δεν είναι μόνοι τους, πως υπάρχουν άνθρωποι στον κόσμο που ταυτίζονται με τις σκέψεις τους. Έγραφε τα συμπεράσματά της από τη ζωή, για…