“Δεν θέλω να πάω πουθενά φέτος. Αφήστε με ήσυχη. Θα κάτσω μόνη μου. Σπίτι. Ούτε Χριστούγεννα ούτε Πρωτοχρονιά θέλω να βγω”, είπε με μάτια κουρασμένα η Κίτσα και ήπιε μια γουλιά καφέ.“Καλά ρε μαμά, όπως θέλεις. Πάντως το να μείνεις μόνη τέτοιες μέρες δεν θα σε βοηθήσει…”“Είδα και τα προηγούμενα χρόνια, Στέφανέ μου, πώς με…

Κάθε μέρα συναντιούνταν τρεις φίλες που ζούσαν με τις οικογένειές τους σε διπλανά διαμερίσματα. Μαζεύονταν όλες μαζί και έπιναν το καφεδάκι τους σε μια μικρή, ζεστή καφετέρια της γειτονιάς. Αγαπούσαν η μία την άλλη και είχαν ανάγκη από συντροφιά. Έμοιαζαν αχώριστες και δεμένες σφιχτά, άσχετα με τις δυσκολίες και τα βάσανα που τους είχε φέρει…

Φοβάται τους ανθρώπους που της θυμίζουν χελιδόνια· εκείνους που, μόλις αντικρίσουν τον χειμώνα που κρύβεται στο βάθος των ματιών της, θα πετάξουν μακριά. Φοβάται τα μυστικά που κρατά πίσω από τα σφραγισμένα της χείλη, μήπως, αν τα ξεστομίσει, αντηχήσουν σαν συναγερμός καταδίωξης.Την τρομάζει ο κρότος της βροχής στο παράθυρο, γιατί της θυμίζει τον κρότο των…

Η κυρία Μαρία ζούσε μόνη της, αλλά αγαπούσε πολύ τα ζωάκια, θεωρώντας τη μοναδική (εν ζωή) οικογένειά της. Τάιζε γατούλες στην αυλή, φρόντιζε αδέσποτους σκύλους και πετούσε ψίχουλα στα περιστέρια. Μα η αδυναμία της ήταν ένα ιδιαίτερο περιστέρι, ένα τυφλό περιστέρι που επισκεπτόταν καθημερινά το μπαλκόνι της. Μπορεί να μην είχε μάτια να δει, αλλά…

Η βελόνα της τρύπησε το δάχτυλο, εμφανίζοντας αμυδρά μια μικρή κουκίδα αίματος όμοια σαν ψίχουλο. Το σκούπισε γρήγορα πριν λερώσει το κέντημα. Η ματιά της μελαγχολική, έπεσε έξω στην πράσινη μανία της χλωρίδας, που ξεχυνόταν από τον κήπο, ενώ εκείνη ταξίδευε με την σκέψη της σε λίμνες αίματος. Τα πρωινά καθόταν και κεντούσε μπρος στο…

Κοίταξε τα φθαρμένα της παπούτσια. Και τότε άρχισε να θυμάται… Θυμήθηκε τη στιγμή που κάποιος την πάτησε με μανία στον χορό — εκείνον που δεν ήξερε τα βήματα. Κάποιον που την κλώτσησε, όταν άρχισε να τη νιώθει διαφορετική από κείνον. Δήθεν φίλοι τής πέταξαν αιχμηρές πέτρες στο πέρασμά της, για να χωθούν βαθιά μέσα στα…

Ο παππούς είχε μια ιδιαίτερη συνήθεια: να συλλέγει ρολόγια. Ρολόγια χειρός, ρολόγια τοίχου, ρολόγια αθόρυβα και άλλα που έκαναν εκείνο το γνώριμο «τικ-τακ», υπενθυμίζοντάς μας —ακόμα κι αν δεν τα κοιτάζαμε— τον χρόνο που κυλά αδιάκοπα. Μα, πάνω απ’ όλα, ξεχώριζε ένα ρολόι· το αγαπημένο του. Ήταν παράξενο, γιατί δεν είχε δείκτες. Κρεμασμένο πάντα στο…