Φοβάται τους ανθρώπους που της θυμίζουν χελιδόνια· εκείνους που, μόλις αντικρίσουν τον χειμώνα που κρύβεται στο βάθος των ματιών της, θα πετάξουν μακριά. Φοβάται τα μυστικά που κρατά πίσω από τα σφραγισμένα της χείλη, μήπως, αν τα ξεστομίσει, αντηχήσουν σαν συναγερμός καταδίωξης.Την τρομάζει ο κρότος της βροχής στο παράθυρο, γιατί της θυμίζει τον κρότο των…

Η κυρία Μαρία ζούσε μόνη της, αλλά αγαπούσε πολύ τα ζωάκια, θεωρώντας τη μοναδική (εν ζωή) οικογένειά της. Τάιζε γατούλες στην αυλή, φρόντιζε αδέσποτους σκύλους και πετούσε ψίχουλα στα περιστέρια. Μα η αδυναμία της ήταν ένα ιδιαίτερο περιστέρι, ένα τυφλό περιστέρι που επισκεπτόταν καθημερινά το μπαλκόνι της. Μπορεί να μην είχε μάτια να δει, αλλά…

Η βελόνα της τρύπησε το δάχτυλο, εμφανίζοντας αμυδρά μια μικρή κουκίδα αίματος όμοια σαν ψίχουλο. Το σκούπισε γρήγορα πριν λερώσει το κέντημα. Η ματιά της μελαγχολική, έπεσε έξω στην πράσινη μανία της χλωρίδας, που ξεχυνόταν από τον κήπο, ενώ εκείνη ταξίδευε με την σκέψη της σε λίμνες αίματος. Τα πρωινά καθόταν και κεντούσε μπρος στο…

Κοίταξε τα φθαρμένα της παπούτσια. Και τότε άρχισε να θυμάται… Θυμήθηκε τη στιγμή που κάποιος την πάτησε με μανία στον χορό — εκείνον που δεν ήξερε τα βήματα. Κάποιον που την κλώτσησε, όταν άρχισε να τη νιώθει διαφορετική από κείνον. Δήθεν φίλοι τής πέταξαν αιχμηρές πέτρες στο πέρασμά της, για να χωθούν βαθιά μέσα στα…

Ο παππούς είχε μια ιδιαίτερη συνήθεια: να συλλέγει ρολόγια. Ρολόγια χειρός, ρολόγια τοίχου, ρολόγια αθόρυβα και άλλα που έκαναν εκείνο το γνώριμο «τικ-τακ», υπενθυμίζοντάς μας —ακόμα κι αν δεν τα κοιτάζαμε— τον χρόνο που κυλά αδιάκοπα. Μα, πάνω απ’ όλα, ξεχώριζε ένα ρολόι· το αγαπημένο του. Ήταν παράξενο, γιατί δεν είχε δείκτες. Κρεμασμένο πάντα στο…

Η Μάρθα ήταν μια γυναίκα με πολλές φιλοδοξίες. Γνωστή συγγραφέας, από τα νιάτα της μέσα από τα γραπτά της είχε προσφέρει συντροφιά σε χιλιάδες ανθρώπους και τους είχε κάνει να νιώθουν πως δεν είναι μόνοι τους, πως υπάρχουν άνθρωποι στον κόσμο που ταυτίζονται με τις σκέψεις τους. Έγραφε τα συμπεράσματά της από τη ζωή, για…

Ίσως σε κάποια άλλη ζωή να κοιτάζουμε μαζί τον ουρανό κάθε βράδυ, προσπαθώντας να εντοπίσουμε πεφταστέρια. Και κάθε φορά που θα βρίσκεις ένα, θα σε ρωτώ τι ευχή έκανες. Εσύ θα χαμογελάς σιωπηλά, κρατώντας το τάχα μυστικό, κι εγώ θα γελώ, κοιτώντας σε παραπονιάρικα. Μετά θα με φιλάς τρυφερά, κι εγώ θα ξεχνώ τι ήθελα…

Τον είδα στον δρόμο, μα δεν του είπα ούτε γεια· απλά λοξοδρόμησα τα μάτια. Ένιωσα σαν να ήταν ένας άγνωστος – βασικά άγνωστος ήταν, από πάντα. Απλά εγώ, με την πλανεύτρα φαντασία μου, δημιούργησα το σενάριο πως είχαμε μια παράδοξη σύνδεση, μια οικειότητα. Εγώ, κάπως αφελής και νέα, άμαθη στο να μπλέκω με ανθρώπους πονηρούς…