Ξύπνησε με απόλυτη διαύγεια και ήδη ένιωθε μια άλλη εκείνο το πρωί. Το μπλοκάκι της ήταν όπως πάντα, στο εδώ και μέρες, σκονισμένο κομοδίνο. Την περίμενε, σχεδόν με παράπονο να το ανοίξει και να της θυμίσει πως η σημερινή μέρα δεν ήταν σαν τις άλλες. «Πόσο ανόητη σκέψη!» μονολόγησε «όλες οι μέρες ίδιες είναι, εμείς…

«Θέλω να γράψω μια ιστορία!»«Αχ, τι ιστορία;»«Ερωτική! Με λίγο δραματικό στοιχείο εννοείται!»«Ναι ναι! Έχεις καιρό να γράψεις τέτοια!»«Ναιιιιι, αλλά υπάρχει ένα θέμα…»«Τι θέμα, καλέ;»«Δεν έχω όνομα για τον πρωταγωνιστή μου!». Η Άννα έγειρε πίσω και άρχισε να κάνει downloading αντρικά ονόματα. Πολλά τα προσπερνούσε. Σε μερικά στεκόταν λίγο παραπάνω κι άλλα δεν τα άγγιζε καν!…

Καλοκαίρι και η σχολή έχει κλείσει! Ξεγνοιασιά, παρέες και μπανάκια. Φλερτ, βραδινές έξοδοι, καινούργιες γνωριμίες. Καλοκαιρινοί έρωτες ανθίζουν όπου κι αν κοιτάξεις.Ο Δημήτρης, ο Μιχάλης και η Μυρτώ, κολλητοί από τα μικράτα τους, απολαμβάνουν ην ξεγνοιασιά του καλοκαιριού. Πότε παρέα όλοι, πότε με χωριστές παρέες ο καθένας. Ο καφές όμως, όπου τα τρία παιδιά μόνο,…

Ήταν λίγο μετά το τραγικό 1922. Η Μαρίτσα που θα ‘ταν δε θα ‘ταν τότε δεκατριών χρονών, ζούσε με τους γονείς και τα τέσσερα αδέλφια της, σε μια τσίγκινη παράγκα στο Δουργούτι -όπως λεγόταν τότε ο σημερινός Νέος Κόσμος. Ένα δωμάτιο όλο κι όλο και μια φτωχική κουζινούλα, που ίσα – ίσα χώραγε ένα άτομο.…

Μέρες ατέλειωτες, να ξεφυσάει σαν τσαγιερό… Μέρες στη σειρά, να προλάβει τούτο, να βρει λύση για κείνο, να σκεφτεί πώς θα καλύψει το άλλο. Μέσα σε αυτό το τρέξιμο, καλοκαιριάζει. Οι μέρες γίνονται πιο μεγάλες, πιο φωτεινές και οι δουλειές περισσότερες. Τα βράδια έχει ένα μισαωράκι να αράξει στη βεράντα, μόνη της, με ένα δροσερό…

Κοιτούσε σαν χαμένη έξω από το παράθυρο. Ευτυχώς αυτό το γραφείο είχε παράθυρο. Ένα τοπίο αντιφατικό, από τη μια ο καταπράσινος λόφος απέναντι στην πλαγιά, με το πράσινο να σε γαληνεύει και με ένα ανοιγόκλειμα των ματιών, ακριβώς από κάτω η λεωφόρος μποτιλιαρισμένη και βουτηγμένη στην ασχήμια της. Πλησίαζε η ώρα που θα ερχόταν η…