Τρεις γενιές γυναικών, όπως κάθε Κυριακή πρωί μετά την εκκλησία, έπιναν το ελληνικό καφεδάκι τους, στα γυαλιστερά φλυτζανάκια σε σχήμα όστρακο της γιαγιάς Ευτέρπης, που τα είχε φέρει ο παππούς από ένα ταξίδι του όταν γυρνούσε τον κόσμο σαν καπετάνιος. Στο τραπέζι, κάτω από τους καφέδες, ένα πλεκτό σεμεδάκι από τα χεράκια της γιαγιάς. Ένα…

Μόλις έσβησε τον φούρνο, έτοιμο και το φαγητό για αύριο. Πήγε κιόλας εφτά το απόγευμα. Και αυτός ο καύσωνας… σε συνδυασμό με την ζέστη από τους ατμούς του καυτού φαγητού, ανυπόφορη κατάσταση. Άφηνε το γάντι του φούρνου όταν ακούστηκε ο ήχος του μηνύματος στο κινητό της. Δεν βγήκε κάποιο όνομα από τις επαφές. Ένα άγνωστο…

Ένα ακόμα, συνηθισμένο, πρωινό τσαγκαροδευτέρας. Ίσα που έβλεπε μπροστά της από την βαριά διάθεση, μετά από το Σαββατοκύριακο της χαλάρωσης. Ούτε κατάλαβε πώς πήρε διαφορετικό στενό από κείνο που συνήθως πήγαινε στη δουλειά της. Άναψε δεξί φλας, γύρισε το κεφάλι αριστερά να ελέγξει τον δρόμο και γυρνώντας το δεξιά, τα μάτια άνοιξαν αυτόματα διάπλατα, το…

Γεννημένος σε ένα ξεχασμένο χωριό κοντά στο Σουφλί, ο Δαμιανός, από παιδί έκανε όνειρα να φύγει από τον τόπο του. Δεν άντεχε την φτώχεια των γονιών του, την μυρωδιά του μπαμπά του από τα ζώα, που είχε γίνει ένα με το δέρμα του. Έβλεπε τις παλάμες του, που ήταν πάντα με κάλους, σκληρύνσεις κι εκείνη…

Μόνοι στην παιδική χαρά, πατέρας και γιος. Εν μέσω καύσωνα στα τέλη του Ιούλη, κανένας δεν τόλμησε πέντε η ώρα το απόγευμα να αφήσει την δροσιά του air-condition και να συνοδεύσει το παιδί του στις κούνιες. Ο Γιαννάκης όμως ήταν πάντα τόσο επίμονος, διεκδικούσε με πείσμα τα θέλω του και ο μπαμπάς του δύσκολα του…

Το ξυπνητήρι σταθερά προγραμματισμένο στις έξι το πρωί. Τι κι αν έπιανε δουλειά στις 08:30 και χρειαζόταν μόνο δέκα λεπτά με το αυτοκίνητο για να φτάσει στην ασφαλιστική εταιρία του μέλλοντα πεθερού της. Έπρεπε να σηκωθεί, να κάνει μπάνιο, να βάλει μάσκα μαλλιών, να τα στεγνώσει, να τα ισιώσει με την μασιά, να βάλει στέκα,…

Πριν καιρό, ο Τηλέμαχος παρατηρούσε την μαμά του που έβαζε κρέμες στο πρόσωπο, έβαζε στα μάτια της ένα μολύβι που τα έκανε να δείχνουν ακόμα πιο φωτεινά και όμορφα, στα χείλη ένα κατακόκκινο κραγιόν, με ένα πινέλο, έριχνε μια σκόνη στα μάγουλά της, που έπαιρναν χρώμα, έκανε με το πιστολάκι τα μαλλιά της και καμάρωνε…

Τελείωνε ο Αύγουστος και ένιωθε πάλι εκείνη την γνώριμη, γλυκιά μελαγχολία. Μέρες τώρα, περίμενε το μάζεμά τους, να τους αποχαιρετήσει για το φευγιό, για το πέταγμα του μακρινού ταξιδιού, σε άλλο ζεστό σημείο του κόσμου, να ξεχειμωνιάσουν. Δεν υπήρξε ποτέ, αυτό που λέμε φιλόζωη, η Αρετή. Δεν τραβούσαν το βλέμμα της τα χαριτωμένα σκυλάκια με…