Μόλις είχε γυρίσει από φαντάρος ο Βλάσης και στο χωριό τίποτα δεν είχε αλλάξει. Στον Πλαταμώνα, όλοι γνωρίζονταν. Ανοιχτό βιβλίο η ζωή του καθενός. Το κουτσομπολιό αποτελούσε καθημερινότητα, είδος διασκέδασης για τις γυναίκες, κυρίως μιας κάποιας μεγαλύτερης ηλικίας. Τα πρωινά μετά το σκούπισμα των αυλών, των δρόμων, το μαγείρεμα, το πλύσιμο, μαζεύονταν για να πιούν…

Από νωρίς άρχισε να γεμίζει κόσμο η καφετέρια. Λίγες μέρες μόνο πέρασαν από το τέλος των χριστουγεννιάτικων εορτών, μα ο κόσμος δεν θα έχανε την ευκαιρία της εξόδου μια τόσο ηλιόλουστη Κυριακή. Αερικό η Μαρίλεια, με τον δίσκο στο χέρι, οι κινήσεις της σαν μπαλαρίνας στη λίμνη των κύκνων κι ας μην είχε τίποτα αστραφτερό…

Η Στεφανία, από μωρό μάγευε με την ομορφιά της. Η μαμά της, η Κατερίνα, που είχε το χρήμα σε μεγάλη υπόληψη και θα έκανε τα πάντα για να το έχει σε περίσσεια και μάλιστα χωρίς να μοχθήσει, την έσερνε μαζί της, σαν έκθεμα. Έψαχνε παντού, να την βάλει σε διαφημίσεις, σε φωτογραφήσεις. Πριν καν κλείσει…

Μέρες τώρα, στο μυαλό της στριφογύριζε έντονα η ίδια ιδέα, δεν ήταν η πρώτη φορά που το παίδευε αυτό το θέμα. Μα πώς να το πει στην κολλητή της; Εδώ σε θέλω…– Εύα μου; άλλαξε τον τόνο της φωνής της, σε μία μικρή παύση της κουβέντας τους.– Ωχ! Καθόλου δε μου αρέσει αυτό το ύφος.…

Προπαραμονή Χριστουγέννων και οι νοσοκόμες που είχαν νυχτερινή βάρδια, σκόπευαν να μην αφήσουν ήσυχους τους ασθενείς. Με τριγωνάκι στο χέρι η μία, η άλλη με φυσαρμόνικα στα χείλη, χωρίς όμως να έχει ιδέα πώς παίζεται και η τρίτη με ντέφι, έκαναν σαματά.“Χιόνια στο καμπαναριό που Χριστούγεννα σημαίνει, χιόνια στο καμπαναριό, ξύπνησε όλο το χωριό! Ντιν…

Ο Άγγελος έπαψε να πιστεύει στον Άγιο Βασίλη. Πέρυσι του ζήτησε να μη φύγει η μαμά του στον ουρανό, μα δεν τον άκουσε. Αφού ήταν καλό παιδί, όπως ήθελε ο Άη Βασίλης. Στο σχολείο άκουγε τις κυρίες του, έπαιζε με όλα τα παιδάκια, μοιραζόταν τα παιχνίδια του, τους έδινε από το φαγητό του, στο σπίτι…

Ο Μάρκος, της έκανε εντύπωση από την αρχή. Προσεγμένο ντύσιμο, πολύ ωραίο άρωμα, ευγενικός, γλυκομίλητος, δυνατό μυαλό, με σπουδές και χρόνια προϋπηρεσίας. Ήταν υψηλό στέλεχος στην ναυτιλιακή εταιρεία που εργαζόταν και η ίδια, στο τηλεφωνικό κέντρο. Κάθε πρωί, ο τρόπος που της έλεγε καλημέρα, το πολλά υποσχόμενο βλέμμα του, το χαμόγελό του, που φανέρωνε μια…