Περιμένω το λεωφορείο για πολλή ώρα. Δεν είμαι μόνη, αρκετός κόσμος περιμένει τριγύρω μαζί μου. Είναι μεσημέρι, ο ήλιος είναι ζεστός και η σκόνη της ατμόσφαιρας σου στεγνώνει το λαιμό και τσούζει τα μάτια. Οι άνθρωποι είναι κουρασμένοι και ανυπόμονοι. Η γλώσσα του σώματος το φωνάζει σιωπηλά. Είναι ώρα ν’ αποσυρθούν στα σπίτια τους, αλλά…

Ονειρευόμουν ξυπνητή και περπατούσα σαν κοιμισμένη. Αν ποτέ με ρώταγε κάποιος πώς θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου, θ’ απαντούσα «ονειροπαρμένη». Δεν ξέρω τι συνέβη στην περίπτωσή μου, μα πάντα μ’ έθρεφαν τα όνειρα της χωρίς όρια φαντασίας. Ήταν το ασφαλές μέρος μου, εκείνο που μπορούσα να είμαι ό,τι θέλω, που με αγκάλιαζε, με καταλάβαινε, με…

Αισθάνθηκα πως ήταν το καταφύγιό μου. Ένα χαμόγελο που με έκανε να πιστέψω ξανά στον άνθρωπο. Μια αγκαλιά που ζέσταινε την καρδιά μου κι ένα άγγιγμα που προκαλούσε ρίγος στο κορμί μου. Ένα βλέμμα βαθύ σαν θάλασσα∙ γι’ αυτό, από τότε που με άφησε, μαζεύω στο σπίτι κοχύλια νεκρά και τα βάζω στ’ αυτί μου,…