Αισθάνθηκα πως ήταν το καταφύγιό μου. Ένα χαμόγελο που με έκανε να πιστέψω ξανά στον άνθρωπο. Μια αγκαλιά που ζέσταινε την καρδιά μου κι ένα άγγιγμα που προκαλούσε ρίγος στο κορμί μου. Ένα βλέμμα βαθύ σαν θάλασσα∙ γι’ αυτό, από τότε που με άφησε, μαζεύω στο σπίτι κοχύλια νεκρά και τα βάζω στ’ αυτί μου,…

Πέρασα πολλά, και πολλά μέσα μου σακατεύτηκαν. Συναισθήματα, στοιχεία του χαρακτήρα μου, παιδικές μνήμες. Πέρασα πολλά, και όταν βρέθηκα έξω από το παλιό μου σπίτι, το είδα με άλλα μάτια. Δεν έμοιαζε τεράστιο, δεν έμοιαζε με κάστρο βγαλμένο από παραμύθι. Δεν ήμουν πια η πριγκίπισσα που νόμιζε πως, αν άπλωνε από τα κάγκελα τα μακριά…

Μου ζήτησαν να σε περιγράψω — και για λίγο κόμπιασα. Μίλησα για σένα κάπως αδιάφορα, κι ας είχα βρέξει τόσες φορές το μαξιλάρι μου με δάκρυα, χαμένη στη σκέψη σου. Μίλησα σαν να ήσουν απλώς ένας περαστικός απ’ τη ζωή μου, κι ας είχα γεμίσει τετράδια ολόκληρα με όσα ένιωθα για σένα. Μίλησα σαν σχεδόν…