Ξεκούμπωσε τα τρία κουμπιά του μαύρου, μακριού παλτό που φορούσε, κάθισε στην ξύλινη καρέκλα του ακροατηρίου κι έστρωσε με νευρικές κινήσεις την καφέ φούστα της. Αναστέναξε και τοποθέτησε προσεχτικά πάνω στα πόδια της τη μαύρη τσάντα της. Στο βάθος της αίθουσας, στα ψηλά, επιβλητικά έδρανα, βρίσκονταν ήδη καθισμένοι ο δικαστής, ο εισαγγελέας και ο γραμματέας.…

“Εγώ θα καθίσω με τη νεολαία!”, θυμάμαι κάθε χρόνο τέτοιες μέρες τον θείο Χαράλαμπο να λέει, όπως κατευθυνόταν στο “γιορτινό-τραπέζι-των-παιδιών”, στο καθημερινό καθιστικό. Έτσι γινόταν τότε, ολάκερη η οικογένεια, αδέρφια / ξαδέρφια / γονείς / συμπεθέρια /κουμπάροι / τίποτις ξεχασμένοι τριτοξάδερφοι, μαζεύονταν στο πατρικό μου για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Θυμάμαι τη μάνα μου να τρέχει…

Ο Στέλιος έμεινε άναυδος, βλέποντας μια άγνωστη σ’ εκείνον γυναίκα, να πλησιάζει κρατώντας τα χερούλια απ’ το αναπηρικό καροτσάκι του Αριστείδη. Είδε τον πατέρα του ντυμένο περιέργως επίσημα και τη γυναίκα κάτι να του λέει κι εκείνος να χαμογελάει. Σάστισε για μια στιγμή, μα σύντομα πέταξε με νεύρα στην άκρη του δρόμου, το αναμμένο τσιγάρο…

Η κυρά Χαρίκλεια μπήκε στο μικρό κουζινάκι και τα μάτια της έλαμπαν από χαρά. Η Δέσποινα που κατάλαβε αμέσως απ’ το ύφος της μάνας της πως κάτι είχε να της πει, άφησε προσεχτικά πάνω στον πάγκο το τσουκάλι που κρατούσε κι ακόμη άχνιζε. – Τι ‘ναι μάνα; τη ρώτησε σκουπίζοντας τα χέρια της στην καφέ…

Νέα Υόρκη, 1874 – Είμαστε χρόνια φίλοι, σ’ εκτιμώ και σε σέβομαι όσο λίγους, αλλά… Έττα, ξέρεις πού ήρθες; ο Χένρι την κοιτούσε χτυπώντας νευρικά τα δάχτυλά του πάνω στο γραφείο του – Ξέρω, Χένρι. Στο γραφείο του ιδρυτή της Εταιρίας Προστασίας Ζώων. του απάντησε κοιτώντας τον με θάρρος στα μάτια – Ακριβώς, αγαπητή μου!…

Μπήκε μέσα στην αίθουσα με αργά, προσεχτικά κι όσο πιο αθόρυβα βήματα μπορούσε. Είχε αργήσει αρκετά και δεν ήθελε να δώσει δικαιώματα απ’ την πρώτη μέρα, μια απρόσεχτη όμως κίνηση, την πρόδωσε. Στραβοπάτησε, σκόνταψε κι έπεσε πάνω σε μια ηλικιωμένη κυρία που στεκόταν όρθια μπροστά της και περίμενε, όχι και τόσο υπομονετικά, ν’ ακούσει και…

Η νύχτα ήταν κρύα και υγρή. Η θερμοκρασία ήταν κοντά στο μηδέν και το ψιλόβροχο που έπεφτε, έδειχνε πως σύντομα θα μετατρεπόταν σε χιόνι. Ήταν απ’ τις νύχτες που το μόνο που θέλεις είναι να μείνεις σπίτι, αγκαλιά με κανένα γκομενάκι να κάνετε τα δικά σας. Ή έστω κουκουλωμένος στον καναπέ μ’ ένα ποτήρι ουίσκι…

“Όχι, όχι δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό!”, μονολόγησε η Λίζα, βάζοντας τα χέρια πάνω στο κεφάλι της. Έβαλε με τρεμάμενα δάχτυλα ένα τσιγάρο στο στόμα της, το άναψε και φύσηξε τον καπνό ψηλά. Έκλεισε τα μάτια κι αναστέναξε. Όταν τα ξανάνοιξε, η κάφτρα έκαιγε ήδη τα ακροδάχτυλά της. Έσβησε το τσιγάρο στο τασάκι με άτσαλες…