– Ήρθες κοκόνα μου; άνοιξε τα χέρια της η κυρά Στέλλα στη θέα της εγγονής της – Χτύπησα και δεν άνοιξες και μπήκα με τα κλειδιά μου. Μου έλειψες γιαγιάκα μου! είπε η Χρύσα και χώθηκε στην αγκαλιά της γιαγιάς της – Καλά έκανες γιαβρί μου! Πόσο μου έλειψες! Μα για να σε δω… εσύ…

“Ήρθες…” ψιθύρισε κι ενστικτωδώς σήκωσε το δεξί της χέρι και διόρθωσε όπως όπως τα μαλλιά της. “Ήξερα ότι θα έρθεις…” συνέχισε να μιλάει λίγο πιο θαρρετά και προσπάθησε να χαμογελάσει, μα έμοιαζε περισσότερο με κακογραμμένη γκριμάτσα στο χλωμό πρόσωπό της. Τα χείλη της στεγνά, τα μάτια της θολά, το δέρμα της σχεδόν ραγισμένο. Η ταλαιπωρία…

Η Ηρώ σκούπισε διακριτικά τα δάκρυα που κυλούσαν στα μάγουλά της κι έσφιξε ελαφρά το χέρι του Αντώνη, του πατέρα της, χαμογελώντας του τρυφερά. Τα μάτια του ήταν θολά κι η ανάσα του βαριά κι ακανόνιστη. Το τέλος ήταν κοντά, το ένιωθαν όλοι, μα δεν ήθελαν να το παραδεχτούν ούτε στους εαυτούς τους. – Σε…

-Ακόμη έτσι είσαι; Να με τρελάνεις θέλεις άνθρωπέ μου; στρίγγλισε η Πίτσα κοιτώντας τον άντρα της να περνάει από μπροστά της με αργά βήματα πηγαίνοντας προς την κουζίνα -Εσύ είσαι έτοιμη δηλαδή; της απάντησε με απάθεια, δείχνοντας με το βλέμμα του τα ρολά που είχε εκείνη στο κεφάλι της -Δυο λεπτά θα κάνω να τα…

-Πώς το έκανες αυτό, ρε Λένα; Αλήθεια, τι σκεφτόσουν; ούρλιαξε σχεδόν η Ξένια και συνέχισε να περπατάει πάνω κάτω στο δωμάτιο, ενώ η Λένα βρισκόταν κουλουριασμένη στη γωνία του κρεβατιού της, με το πρόσωπό της κρυμμένο στα χέρια της -Δεν ξέρω. Τον εμπιστεύτηκα όταν… -Πώς τον εμπιστεύτηκες; Τον ξέρεις ελάχιστα! -Έκανα λάθος! Το ξέρω! Δεν…