Βγαίνοντας απ’ το κτίριο, στάθηκε ακίνητη για λίγο και σήκωσε το κεφάλι της κοιτάζοντας τον ουρανό. Το δυνατό φως του ήλιου, την ανάγκασε να στενέψει το βλέμμα, μα δεν το απέστρεψε, ενώ ένα αδιόρατο χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπό της. “Με τα έγγραφα είμαστε εντάξει, το μόνο πρόβλημα είναι πως θα πρέπει να ξεκινήσετε άμεσα. Η…

– Πώς μεγάλωσες… τα μάτια της υγράνθηκαν κοιτώντας τον – Αγκάλιασε τη μητέρα σου! Περισσότερο με προσταγή έμοιαζαν τα λόγια του πατέρα του, μα εκείνος έμενε εκεί, ακίνητος, βιδωμένος θαρρείς στο ξύλινο πάτωμα. Αγουροξυπνημένος ακόμη, φορώντας τις γκρι αγαπημένες μπιζάμες του με τα μπλε αυτοκινητάκια, την κοιτούσε ανέκφραστος. – Χρήστο! Η μαμά γύρισε! επέμεινε εκείνος…

“Καλημέρα σας” είπε τυπικά η Σοφία σχεδόν χωρίς να τις κοιτάζει και δεν κοντοστάθηκε καν, πέρασε ανάμεσά τους και βγήκε από την πολυκατοικία. -Την άκουσες πάλι χτες; Μετά τις τρεις το ξημέρωμα μπήκε σπίτι της!  -Απορώ πώς αντέχει τόσο ξενύχτι μεγάλη γυναίκα! -Τι τα θες; Σάμπως κουράστηκε ποτέ στη ζωή της; Ξεκούραστη και στο σώμα…

Παστρικιά τη φώναζαν στη γειτονιά. Παστρικιά, κι οι “τίμιες” γυναίκες σταυροκοπιόντουσαν κρυφά όταν την έβλεπαν να σουλατσάρει στη γειτονιά. Οι δε άντρες, κουνούσαν το κεφάλι τάχα αποδοκιμαστικά και δεν της έριχναν δεύτερο βλέμμα. Μα εκείνη δεν έδινε σημασία σε κανέναν τους, περπατούσε με το κεφάλι ψηλά και τα μαύρα σγουρά μαλλιά της ν’ ανεμίζουν. Πάντα…